بشکههای تخمیر آبجو معمولاً از مواد مختلفی ساخته میشوند که هر کدام دارای مجموعهای از ویژگیهای خاص خود هستند که میتوانند بر فرآیند دمآوری و محصول نهایی تأثیر بگذارند. رایج ترین مواد مورد استفاده برای بشکه های تخمیر آبجو عبارتند از:
فولاد ضد زنگ:
مزایا: فولاد ضد زنگ به دلیل دوام، سهولت تمیز کردن و مقاومت در برابر خوردگی به طور گسترده در آبجوسازی های تجاری استفاده می شود. این غیر واکنشی است و اجازه می دهد طعم آبجو بدون دخالت مواد ایجاد شود. بشکه های فولادی ضد زنگ نیز نسبت به چوب نفوذ پذیری کمتری دارند و خطر آلودگی را کاهش می دهند.
معایب: فولاد ضد زنگ هیچ طعمی به آبجو نمی دهد و برخی از آبجوسازان طعم های سنتی را که توسط بشکه های چوبی ایجاد می شود ترجیح می دهند.
چوب (بلوط، سرو یا سایر چوب های سخت):
مزایا: بشکه های چوبی، به ویژه بلوط، به دلیل طعم های منحصر به فردی که می توانند در طول تخمیر و پیری به آبجو بدهند، مورد علاقه هستند. بشکه های بلوط، به ویژه، ممکن است تانن، وانیلین و سایر ترکیباتی را که به آبجو پیچیدگی می بخشد، کمک کنند.
معایب: چوب متخلخل است که می تواند منجر به خطر آلودگی شود و در مقایسه با فولاد ضد زنگ نیاز به تمیز کردن و نگهداری دقیق تری دارد. علاوه بر این، بشکه های چوبی ممکن است به دلیل سایش و پتانسیل رشد میکروبی عمر محدودی داشته باشند.
پلاستیک (HDPE - پلی اتیلن با چگالی بالا):
مزایا: ظروف تخمیر پلاستیکی، اغلب به شکل تخمیر مخروطی، سبک وزن، تمیز کردن آسان و ارزان تر از فولاد ضد زنگ هستند. آنها همچنین نسبت به چوب متخلخل کمتری دارند و خطر آلودگی را کاهش می دهند.
معایب: در حالی که پلاستیک در برابر اکثر مواد شیمیایی مقاوم است، به طور بالقوه می تواند خراشیده شود و منجر به مناطقی شود که باکتری ها می توانند در آنجا پنهان شوند. برخی از آبجوسازان نیز در مورد پتانسیل پلاستیک برای جذب و آزاد کردن طعم ها ابراز نگرانی می کنند.
شیشه:
مزایا: کربوه های شیشه ای یا ظروف تخمیر بی اثر هستند، به این معنی که هیچ طعمی به آبجو نمی دهند. آنها شفاف هستند و امکان نظارت آسان بر روند تخمیر را فراهم می کنند.
معایب: شیشه نسبتاً سنگین، شکستنی است و تمیز کردن آن در مقایسه با فولاد ضد زنگ یا پلاستیک دشوارتر است. معمولاً برای آبجوسازی تجاری در مقیاس بزرگ استفاده نمی شود، اما در میان آبجوسازان خانگی محبوب است.
